ГУКІ

Таемныя гукі даносіць
мне часам прастора душы.
Адкуль яны? Сэрца галосіць,
што гіне ад хлусаў іржы?
Ці, можа, то хмурныя думкі,
што раптам, як быццам у сне,
паўсталі і смуты малюнкі
адбілі на мокрым вакне?
Ці, можа, кастрычніцкім ранкам,
адным з неакрэсленых дзён,
паперку заўважыў на ганку,
а ў ёй ад каханай праклён?..