Янка Купала

RSS Feed

Адцвітанне

Сярэдняя: 4.8 (16 галасоў)

Не шасцяць каласы,
Звон не валіцца з касы,
Не кладуцца ў стог пласты,
Толькі сыплюцца лісты
На яловыя кусты,
На сухія верасы.

Не іскрыцца небазор,
Не цвіце трава-чабор,
Не цыгліць птушыны стан,
Толькі поўзае туман,
Вецер б'е ў нямы курган, —
Шапаціць імглісты бор.

Змога вольная снуе,
Вочы ўставіўшы свае,
То галубне, то пужне.
Сэрца б'ецца у паўсне,
Думка сэрцу аб вясне
Здрадны голас падае.

Буслы

Сярэдняя: 5 (2 галасоў)
Падчысціла ўзвіжанне ўсю зямлю шчыра,
       Ліст зводзе хмызняк заскаруслы...
Злятаюцца буслы к адлёту у вырай,
       На сходку сыходзяцца буслы.

Дзе плотам граніцу адвёў сабе выган,
       За прасла пашчэпліваў прасла, —
За выганам буслы рашаюць суд мігам,
       Пакуль дню лучына не згасла.

Хто Млечны Шлях ноччу дагледзіць не зблудзе,
       Хто мора адмерыць крыламі, —
Той вылеціць толькі ў далёкія людзі,
       Той вылеце ў вырай з бусламі.

Клякочуць, хлапочуць. I крыллі, і скабы
       Сусед аглядае суседа,
Разводзяць і дзеляць, хто дужы, хто слабы,
       Хто болей, хто меней свет зведаў.

Зрабілі агледзіны, зрадзілі раду,
       К канцу прыбліжаецца сходка,
Шнур зладзілі к выраю ў згодзе і  складу,
       Сціхае гамонка-клякотка.

Ўжо мецяцца к лёту, ўжо хлопаюць крыллі...
       Бач, бусел адзін стаіць хмуры, —
Яго аднаго усе неяк забылі,
       Адзін ён не змесціўся ў шнуры.

Стаіць і чакае сабе прыгавору, —
       Знаў — буслава сходка не смешкі...
Ой, болей яму не пабачыці мора,
       Не бачыці выраю сцежкі!

I зноў ўсклекаталі крылатыя сябры:
       — Ён слабы, не наскага міру!
Хай  гіне,   хто  слабы,  згнілі  ў  каго   жабры!
       Смерць буслу, няздатнаму ў вырай!

Смерць! смерць!.. Задымела пуховае пер'е,
       З-пад сэрца кроў хлынула стужкай...
I, споўніўшы прыгавар, буслы ў бязмер'е,
       Узняліся за дружкаю дружка.

Шнур доўгі паплёўся пад небам вячыстым,
       Плыў з клёкатам далей і далей,
Аж згінуў з-пад вока у воблаках мглістых,
       Спавіўся ў туманныя хвалі.

А там, а за выганам сцелецца поле,
       На полі рассыпаны косці,
Над косцямі вецер гуляе, скаголе,
       Груган залятае у госці.

А там, ля касцей залаціцца пярсцёнак
       А надпіс чужой на ім мовай:
«Як вернецца бусел з нязнаных старонак
       Ка мне мілы вернецца ўзнова...»

Восень

Сярэдняя: 4 (6 галасоў)

Села пад пушчаю Восень,
Вочы ўтаропіўшы ўдаль;
Жаль ёй павяўшых дакосін,
Спетых дажынак ёй жаль.

Пацеры шчыра шапоча,
Нудную шэпча мальбу;
Творыць паціху уночы
Свету сваю варажбу.

Склікала вецер і хмары,
Кожнаму дзела дала:
Вецер завыў на папары,
З хмары павісла імгла.

Вецер, убраўшыся ў сілы,
Лесам, як вехцем, трасе,
Крыж вырывае з магілы,
Круціць салому ў страсе.

Хмара, упіўшыся морам,
Хвошча і хвошча дажджом,
Плача нязмераным горам,
Жаліць душу, як нажом.

Вецер і хмара дахаты
Просяцца, лезуць смалой:
Вецер дзьме ў комін заўзята,
Хмара лье ў вокны залой.

Ў шчылінах свіст не сціхае,
Муціць, варожыць, кляне,
Як бы жывы хто ўздыхае
Ў слёзнай паўяве, паўсне.

Мокрыя каплі на шыбах
Плюскаюць, хлюпчуць, бубняць,
Быццам людцоў у сялібах
Мецяць патопай даняць.

— Скуль вы? Што трэба вам, госці,
Зваў вас які гаспадар? —
З хаты пытаецца хтосьці
Буйнага ветру і хмар.

— Восень сюды вам за кару
Выгнала нас на папас! —
Гэтакі вецер і хмара
Кідаюць хаце адказ.

I ўзноў завыў вецер жудка,
Дождж пачаў сцёбаць сільней...
А там пад пушчай ціхутка
Моліцца Восень далей.

Знізвае пацеры Восень,
Вочы ўтаропіўшы ўдаль,
Жаль ёй павяўшых дакосін,
Спетых дажынак ёй жаль.

Усе аўтары