Хто чуў, як пад начною слотай...

Хто чуў,
               як пад начною слотай
Бярозкі тонкія трымцяць,
З якой шчымліваю пяшчотай
Лісты на клёнах шапацяць,
Як вецер з пэўнасцю фатальнай
Даносіць з ліпы ад страхі
To ўсхліп апошні, развітальны.
To шэпт паспешлівы, глухі,
Як, поўнячы самотай сэрца,
Варожыць моўчкі цішыня,
Каторы ліст
                      вось-вось сарвецца, 
Каторы
              дажыве да дня, —
Той
       вартым жалю называе
Таго, хто паўтарае ўсім,
Нібы прырода нежывая
I раўнадушная зусім.