Над зямлёю шугае верасень...

Над зямлёю
                    шугае верасень —
Восені ветразь...
I плывуць у блакіце чыстым
Ключы галасістыя...
Цеплыня адплывае,
                      крылом узмахнуўшы аслаблым
Летам бабіным...
He трымайце ж мяне сягоння,
Сцены хат,
               у лагодным палоне:
Над зямлёю шугае верасень —
Восені ветразь!..
He шукайце, сябры і родныя,
He гукайце на сцежках пройдзеных...
He сустрэнемся — слёз не ліце.
«Ён жа быў летуценнік, — скажыце, —
Ён таксама паплыў
                              пад вераснем,
Ён –
      пад ветразем...»