Перш доўга лес на гуслях граў зялёных...

Перш доўга лес
                          на гуслях граў зялёных,
пакуль не выплыў вераснёвы дзень.
Як зоры, ападаючыя з клёнаў,
пасыпалася
                    лісце
                             па вадзе.
Паблытаў вецер струны тонаў розна.
I нехта ўстаў з развеяным чубом
і рэзка перавёў
                         ад неба
                                      да барознаў
маланкі залатым смыком,
і кінуў хмары, кінуў і узветрыў,
падзёр
            худымі пальцамі
                                         галля.
І ты заплакала, што ўжо на гром аркестра
не адазвалася зямля.