Восень

Цяпер гасцей убачыш рэдка
і тыя, змораныя сном, —
а вераснёвай зорнай сеткай
зацягнена у тоні дно.
I пакідаць на вецер блага
такую музыку без слоў,
не пырснуць серабраных ягад
пявучым у руках вяслом, —
пакуль яшчэ паэты дома,
турысты спяць да дзесяці,
пакуль па выцвіўшых альбомах
не удалося разнясці
наднарачанскіх акварэляў,
плывеш дзень парусам падняць,
а ключ гусей
і хмараў белых
адносіць вецер на паўдня.