Асенні лес Аляксея Пысіна

Асенні лес. Паэтаў сум
Застыў на голлі апусцелым,
I птушкай роспачы прысела
На ім пара журботных дум.

Замёр і сцішыўся прастор.
Адно — трывожнае маўчанне
Зямлі і неба развітанне
Стары ў сабе хавае бор.

А над знямелай цішынёй
У небе хмарка ціха ўецца,
Ёй блізкаю душой здаецца
Лес за туманнаю сцяной.

О вечнай мудрасці пара!
Твой час салодкі, хоць і горкі...
Хоць стынуць рэчкі і узгоркі —
Гарыць калінаю зара.

Не безнадзейны дзятла стук —
Зноў крокі ловіць позірк сонца.
Жыццё ж, жыццё гарыць бясконца
Праз немату асенніх мук.

«Асенні лес, асенні лес.
Густых рабін бяздомнае святло...»