Асенняе

Водгук ціхае споведзі значыцца
У прызнанні асенніх прыўкрас:
Калі восені многа так плачацца,
То, магчыма, за грэшных і нас.

То, магчыма, прыняўшы заведама
Ўсе нягоды людскія як ёсць,
Адбаліць ёй усё, што й паэтамі
Апяваецца як прыгажосць.

Лес чырвоны, тугою запалены,
Сцісне сэрца маўклівай красой.
Тут і кожны лісточак паранены
Ападзе залатою слязой.

Так тужліва-трывожна агледзіцца
I патухне бурштыну касцёр.
Толькі полымем белым адсвеціцца
Іх любоў між бярозак-сясцёр.

Адгукнецца вятрамі нязванымі
Над зямелькаю голас тугі,
Што прыродзе здадуцца жаданымі
I халодныя зоркі — снягі.