Люблю вясну я, ды чаму ...

Люблю вясну я, ды чаму
Душой да восені гарнуся?
Ці дрэву вечнасці свайму
Лістком апалым я здаюся?

Ці ў подыху асенніх дрэў –
Перакліканне нашых лёсаў,
Бо так самотны гэты спеў
Бярозак, сэрца і нябёсаў.

На голым вецці спіць вясна,
Закалыханая дажджамі.
Як памяць ціхая яна -
Ўсяго, што адбалела з намі.

Што абнадзейвала, расло.
Рунела радасцю высокай.
І адгарэла. Адышло
Лісточкам жоўтым за аблокі.

Люблю вясну я. І таму
Душа да восені імкнецца –
Так дрэўцу вернасці свайму
Лісток вясною усміхнецца.