Мікалай Кот

RSS Feed

"Восень"

Яшчэ не ацэнена

"Восень"
Залацістыя кроны дрэў
Над пластамі туманаў белых
Не чуваць больш птушыны спеў
Россып яблык у траве пераспелых
Хмаркі мяккай кудзеляй плывуць
І куды,не вядома
У сінім небе шнурочак вядуць
Жураўлі ўсе далей ад дома
Адцвілі ў лясах верасы
Засыпае іх ліст з пазалотай
Як чырвоныя абрусы
Журавіны на багнах-балотах
Абмялеўшая рэчка журчыць
Па каменчыках-перакатах
Дуб стары на пагорку стаіць
Нібы рыцар у лісточках- латах
Сонца ўстане,вакол заіскрыць
Трава ў інеі раніцою
Серабрыстая тонкая ніць
Павуцінка плыве над зямлею

"Ціха восень дагарае.."

Яшчэ не ацэнена

"Ціха восень дагарае.."
Тонкай ніцьцю белых кросен
Заплятае дрэвы восень
Чырванеюць журавіны
Сокам пырскае каліна
Восень з фарбаю гуляе
З пазалотай ліст губляе
Ветрам лісцік абарвецца
Уніз да долу панясецца
Усе далей ад маці-дрэва
Не пачуе птушак спевы
Упадзе,згніе,загіне
Назаўседы свет пакіне
Так заведзена з прадвеку
Што лісту,што чалавеку
Усе навокал час свой мае
Ціха восень дагарае
Шапаціць ліст пад нагамі
Дол засцелен дыванамі
І зіма не за гарамі
Сыпне белымі снягамі
Прыйдзе час,зямля прачнецца
Сонца ў небе ўсміхнецца
Дрэва вільгаці напьецца
Зноў жыцьцевы круг пачнецца.

Даждлівая восень

Сярэдняя: 4.7 (3 галасоў)

"Даждлівая восень"
Вецер хмары прыціскае
Да прамоклае зямлі
З неба сее як скрозь сіта
Сіратлівыя палі..
Хаты дрэмлюць за пагоркам
Не відаць жывой душы
Ані крыка ні гаворкі
Стог стуліўся на мяжы
Рвецца вецер,бье ў сцен
Быццам здосны велікан
Набярэ вады ў жмені
Сыпане і ў той жа час
Зноў палезе ў кішэні
Каб паліць усе на запас
Пуста,сумна,адзінока
Дзе ахопіць толькі вока
Ціха гляне у аконца
Ліст апошні на галлі
Дожд і дожд ідзе бязконца
Плямы чорныя раллі
Толькі ў печы не здаецца
Бьецца,цепліцца агонь
Захістаецца,узаўецца
Быццам просіцца ў далонь
І на сэрцы пацяплее
І душу маю сагрэе
Весялей гляджу я з хаты
На самотныя двары
Пройдзе дождж і перастане
Лье ен толькі да пары.

Усе аўтары