Кастусь Цвірка

RSS Feed

Перадзім'е

Сярэдняя: 4.8 (6 галасоў)
Ад лета — ні духу.
     Завораны ржэўнік.
Узмежкі на ўзлеску —
     у лісцях зрыжэлых.
 
Навіслае неба
     дастанеш рукою —
Сее, і сее, і сее
     імжою.

Даўно адцвіло ўсё наўкол,
     адгалёкала —
Ды мне яна люба ўсё ж,
     восень глыбокая...

Ледзь з ночы абдымкаў
     змутнелы дзень выслізне,
Вядзе мяне сцежка
     за сад наш бязлісты.

Глухою няўтульнасцю
     вее ад гаю:
Астуджаны ўвесь ён
     ад краю да краю.

Бы смерч пракаціўся які тут,
     сваёю
Мятлою ўсё змёўшы, —
     бязлюддзе, бязмоўе.

Але ён жывы,
     гэты лес перадзімны, —
Ці чуеш, якія
     гучаць у ім гімны!

У ясных асінах,
     бярозах высокіх
Як тонка струменяць
     бяссонныя сокі!

Як голае голле
      (было наваселле?)
Пупышак высокія сем'і
     абселі!

Там — толькі прыслухацца —
     тонкае ціньканне:
Сінічкі!
     Як грэе ў пару гэту песня іх ціхая!
 
Далей, за раўком,
     за ляшчэўнікам рабым
Хто раптам сыпнуў
     гулкім градам па грабу?

Ён, дзяцел!
     Сабе адшукаў сухадрэвіну
I шчыра малоціць,
     Бог лесу нядрэмны.

Ля ног — дзераза:
     пад ялін паднавесам
He зблякла —
     паўзе паміж купін і верасу.

А побач, як радасць
      (аб тлене не слухай!)
Асколачкам сонца —
     брусніца-драмуха!..

Хаджу па куп'і ды хаджу
     без прыгодаў:
Спакой і суладнасць —
     заснула прырода.

На вочы насунула
     шапку аблокаў,
Спіць пасля лета шумлівага —
     моцна, глыбока.

Усе аўтары