Мікола Ляшчун

RSS Feed

Апошняе спатканне

Сярэдняя: 4 (7 галасоў)

Чаму ж ты, мая радасць,
не прыйшла
на нашу развітальную сустрэчу?
Мо восень сцежку лісцем замяла
і змрокам сум
накінула на плечы?

А ён палаў – чакальны наш касцёр,
галінкі перасохлыя гарэлі.
Я да кастра туліў сваю далонь,
каб мае рукі
і цябе сагрэлі.

Касцёр датлеў,
і зрэшты ён патух .
На неба высыпалі густа зоркі.
Навісла ноч.
І мы з агнём удвух
азяблі
ад бязмоўнае гаворкі...

Восеньскі матыў

Сярэдняя: 4.3 (7 галасоў)
Кружыць восень ціха свой апошні ліст.
                        Сумныя сялібы.
Ветрык голькай грае, нібы цымбаліст
                       Па люстэрку шыбы.
Голас шле тужлівы з высі, з-пад нябёсаў
                       Ланцужок гусіны.
Рэха адгукаецца на палетках босых
                      Клёкатам бусліным.
Вее моцна жалем, вее смуткам-болем,
                       Дзікай адзінотай.
Мне у вырай птушкай над жытнёвым полем
                       Паляцеце ахвота.
І дамоў вяртацца рана напрадвесні
                       У куток радзінны.
Поўніць вырай вечна развітальнай песняй
                        Пачуццё радзімы.

Жураўліны сум

Сярэдняя: 4.4 (7 галасоў)

Восеньскія туманы
Сцелюцца на паплавы.
Чуецца голас журбы –
Ў вырай ляцяць журавы.

Ляціце, журавы, далёка,
Няхай вам памагае Бог.
Да неба сіняга высока –
Я з вамі паляцець бы змог.

Восеньскія лісты
Кружацца ў вальсе дум.
Лес сціх ад драматы,
Сніць жураўліны сум.

Восеньскія вятры
Хмарамі засцяць сінь.
Рэхам гукае ў бары
Нас жураўліны клін.

Усе аўтары